Sterven


De bron


je vertelde mij jouw droom
de droom die jou voorspelde dat je zou gaan
ik wilde je niet geloven maar ik schrok
ik wilde jouw droom niet geloven omdat hij mij pijn deed
toch moest ik
ik moest kijken naar jouw droom
ik wist dat je de stap al gezet had
en ik wist dat je mij probeerde voor te bereiden
op het verdriet dat je wist dat ik zou krijgen
ik had een droom
ik droomde dat je zou gaan
ik zag het gebeuren en ik voelde de pijn
's ochtends wist ik dat je gelijk had
je ging en ik voelde de kracht die je me gaf
ik voelde het licht dat je me toezond
ik wist dat je geen pijn meer had
dat je bevrijd was van een lichaam dat een dodelijk harnas voor je
was geworden
ik zie je lachen, er is eindelijk licht voor jou
zij die jou omarmen, hebben op jou gewacht
hij die op jou wacht, zal je begeleiden
naar het eeuwig lichtend vuur
ik houd van jou, ik weet dat je altijd bij me bent


Wat is leven na de dood? Het leven na de dood is in ieder geval een groter bewustzijn. Op aarde moet je je aanpassen aan het stoffelijke. Je geest is erop gericht om stoffelijk en geestelijk in harmonie met mensen te kunnen functioneren. Je moet dus een stukje vergeten. Dat stukje, dat je vergeet of tijdelijk niet weet, is het leven na de dood, daar waar je vandaan komt. Pas als je sterft, zul je zeggen: ja, deze boom ken ik; daar heb ik eerder mijn handtekening in gezet, kijk daar staat hij.Wat is leven na de dood? is dus eigenlijk geen goede vraag. De vraag zou moeten zijn: wat is na de dood het leven? En dat is hier, hier op aarde. Daar heb je zelf voor gekozen. Maar jij blijft behoren tot één totaal geestelijk geheel. Jij mocht voor één seconde in de eeuwigheid het aardse paradijs bezoeken.Hoe kunnen de doden contact met je hebben? Op deze vraag kan het antwoord heel simpel zijn. Als je namelijk ooit al een keer dood bent geweest, heb je al contact, maar dan met jezelf. Jij bent het leven na de dood en na de dood het leven.De kwestie is dat het niet het gemis van jezelf is, maar het gemis van de ander als hij sterft, omdat jij nog stoffelijk bent en die ander onstoffelijk is geworden. Het is een stoffelijk en geen geestelijk gemis. Wat die ander aan jou wilde laten voelen en nog steeds wil laten voelen, blijft altijd bestaan als je het maar goedvertaalt. Zet jezelf open en je intuïtie laat jou dan de dingen doen die de ander graag wil dat je doet en dat is leven.Het kan ook een droom zijn waar je iemand, die is overgegaan, in terugziet. Daarmee bewijst hij en bewijs jij aan jezelf dat er meer is dan hetgeen de mens stoffelijk kan ontleden. Dan is het laatste ook niet zo moeilijk. Hoe verwerk je het sterven van iemand? Ik zou zeggen, eigenlijk helemaal alleen. Je kunt met meer personen van één mens gehouden hebben, maar toch was jouw gevoel voor die persoon uniek en alleen voor die mens verklaarbaar en voelbaar. Verwacht dus niet teveel begrip voor hetgeen je samen met die ander zo goed begreep. Het was namelijk iets tussen jullie twee. Voor een ander blijft dat moeilijk te begrijpen.Een stervensverwerking moet je dan ook vaak helemaal alleen doen. Neem er de tijd en de stilte voor om te kunnen huilen, en te kunnen voelen dat die ander jou soms laat huilen om het geluk van liefde dat je nog steeds voelt.


Stervenservaring


Stoelen


Twee jaar geleden overleed mijn zwager aan kanker. De laatste drieweken van zijn leven, tijdens zijn sluimer door de medicijnen, had hijhet steeds over stoelen. Ik dacht van acht toen hij er voor het eerst oversprak. Hij wist dat hij spoedig zou sterven. Het aantal werd elke keeréén minder, nog zeven, nog zes, nog vijf, nog vier. Hij zei: "Er is me eréén voorgegaan." Een zus van hem was toen gestorven wat hem echterniet verteld was. Hij stierf zes dagen daarna.Wat betekent dit? (Mw. G. N. v. L. uit Z.)

De stoelen symboliseren degenen die hem zijn voorgegaan. Nahem bleven er nog vier over. Dat heeft te maken met een aantaldirecte familieleden en wel met degenen die de sterkste geestelijke verwantschap met hem hebben gehad. Voor hen blijft er nog een plaatsje aan gene zijde over.De stoel is ook het symbool voor rusten, maar toch niet in slaapvallen. Dan zou je naar bed moeten. Op een stoel ga je zitten. Jekunt zitten en toch waakzaam blijven, toch praten met mensen ennaar mooie dingen kijken zoals op een stoel in een auto of eentrein. Daar moet ik ook heel sterk aan denken. Hij is op reisgegaan, maar er zaten al wat reizigers in de trein.De aura van iemand die gaat sterven, laat het lichaam ook watmeer los, is zich dus bewust van een totaal geestelijk geheel endaardoor ook meer helderziend. Dat komt veel voor. Ik heb alheel vaak meegemaakt dat iemand die stervende was, voorspellingen of uitlatingen deed over toekomstige gebeurtenissen.Uw zwager was een wijs mens die veel met andere mensen bezig was en een zeer ruime interesse had. Daarom was dat ook op zijnsterfbed sterk aanwezig bij hem. Hij heeft in het leven lerenrelativeren en kon dat ook met het begrip leven en dood.

Vrouw


Mijn moeder is 85 jaar en ziet slecht. Zij heeft vaak het idee dat er ineenseen vrouw op haar af komt. Die vrouw lijkt op haarzelf. Zij schrikt ervan.Daar zij helemaal geen zweverig type is en verre van dement, vraag ikme af of daar misschien een verklaring voor is, zodat ik het haar kanuitleggen. Wanneer je iets begrijpt, jaagt het geen angst meer aan. (A.S. uit D. H.)

Het onderbewustzijn van uw moeder is al bezig afscheid te nemen. Omdat ze slecht ziet, heeft zij zich in haar onderbewustzijn al een beeld kunnen vormen van een volgende incarnatie.Uw moeder is een heel harmonieuze vrouw die erg veel voor eenheleboel mensen betekend heeft. Ik mag haar erg graag. Maar hetis natuurlijk wel een schrik als je iemand voor je ziet die op joulijkt en toch eigenlijk heel iemand anders is. Je komt eigenlijkjezelf in tijd en ruimte tegen. Het is een ontmoeting van tweeverschillende werelden: het leven van nu en het leven van morgen, een volgend leven.U moet het haar maar eens vragen, maar ik zie een vrouw die veeljonger is dan zij en eigenlijk niet zozeer op haar lijkt, maar meereen soort herkenning is van dat ben ik.Ik weet uit ervaring met eigen familie dat, als je blind bent ofslecht ziet, je vaak een beter voorstellingsvermogen van eenandere wereld hebt dan degene die goed ziet. Als je goed ziet,leidt namelijk de dag je af van de nacht waarin je die dingen welziet, maar die 's morgens, wanneer je je ogen opendoet, al weervervormen.Vandaar dat ik denk dat de ervaring die je moeder heeft, een heelzuivere is, want het gekke is dat zij niet bang voor de dood is. Zijzou dus eigenlijk niet van die beelden moeten schrikken. Maar ikkan me wel voorstellen dat ze schrikt. Het is iets waar je niet ofnauwelijks mee geconfronteerd wordt: een beeld van een toekomstig leven, een vrouw in een jurk met bloemen. Het geeft aan dat voor haar toch de zon blijft schijnen, anders zouden er geenbloemen groeien.

Tien uur


Ik schrijf u deze brief, omdat ik graag uitleg wil over een probleem, waarik erg mee zit.Mijn zusje lag op sterven. Ze was toen 49 jaar oud. Wij waren allemaalin haar kamer in het ziekenhuis voor de laatste sacramenten, die ze driedagen van tevoren niet wilde. Ze ging nog niet dood, zei ze toen. Maardie dag vroeg ze er zelf naar.Een paar uur nadat de pastoor weg was, begonnen haar ogen heel vlug tedraaien. Wij dachten, nu gaat ze dood. Maar haar ogen werden weerhelder. Ze lachte naar ons en keek toen naar mij. "Hé, Betsie", zei ze,"je bent helemaal groen bij je hoofd, je lijkt de hulk wel." Wij lachtener om, maar ze herhaalde het wel drie keer. Als ze naar me keek, lachteze weer en zei: "ha, de hulk."Toen vroeg ze of we witte bloemen wilden gaan halen, want ze wilde dekamer vol witte bloemen hebben. Toen we dat gedaan hadden, vroeg zeons iets wits aan te doen. Mijn schoonzuster die net binnen gekomenwas, had namelijk een wit truitje aan en dat vond ze prachtig. Dat withad zij, zei ze, hier boven ook gezien, maar dan nog mooier wit. Ze hadgraag dat wij ook iets wits aandeden. Relaas ging dat niet, omdat wegeen witte kleren bij ons hadden.Toen we 's avonds weggingen, zeiden we tegen haar: "Tot morgen omtien uur, dan zijn we er weer." "Ja", zei ze, "dan ben ik er nog." Wijkwamen om kwart voor tien en de zuster was haar aan het verzorgen.Wij gingen binnen om tien uur en zeiden: "Hier zijn we dan." Ze zei:"Ja, dat is goed." Ze lachte naar ons en was dood.Wat is nu dat groen geweest dat ze bij me zag? (Betsie P. uit 0.)

Mensen die gaan sterven, leven vaak vlak voordat ze overgaan ineen soort dubbelwereld. Deze situatie houdt in dat deze mensenzich bewust zijn van de totale geest, dus ook van dat deel wat jezou kunnen kenmerken als het onderbewustzijn. Ik persoonlijkvind het woordje onderbewustzijn zeer onprettig aandoen. Hetgeeft mij altijd het gevoel van de kelder of de metro, iets wat laagligt. Dus zou ik het liever het bovenbewustzijn willen noemen enik denk dat dat er een betere benaming voor is. Als je er namelijkvanuit gaat dat de geest het stoffelijke leidt en niet andersom, danstaat het inderdaad boven ons.In deze vorm van totaal bewustzijn, dat een stervende heeft, isdeze zich ook bewust van heden, verleden en toekomst, kan duszogezegd totaal paranormaal bewustzijn. Hij of zij kent dan ookhet moment van sterven, omdat hij of zij dat ook al wist toen hijgeboren werd, maar in dat tweelichtgevoel is hij zich dat weertotaal bewust.Dat is voor de persoon in kwestie vaak zo normaal dat hij er nieteens verbaasd over is dat hij het weet en uitspraken doet die hijvoorheen nooit gedaan heeft. Dat is net zo normaal voor eenstervende als het voor een baby die pas geboren is, normaal is omte huilen. Die vraagt zich ook niet af waarom hij huilt. En zo zaleen stervende je ook nooit uitleggen - en dat kan hij ook niet -waarom hij bepaalde dingen zegt of voelt.Ik heb dit proces zelf meermalen mogen meemaken en ik zegnadrukkelijk mogen meemaken, want ik heb ondanks het verdriet het toch als iets fantastisch ervaren. En ik weet ook zeker dat deze belevenissen mij voor de rest van mijn leven zullen steunen in de overtuiging dat er meer is dan het stoffelijk leven alleen. Zijhebben mij bewezen en zullen andere mensen bewijzen dat zij hetfout hebben te denken dat na de dood alles ophoudt. Dat heb ikvan hen geleerd. Die zekerheid heeft zich zo in mijn ziel verankerd dat, hoe men mij ook zal dwingen het tegenovergestelde te verklaren en met wat voor middelen dan ook, zij mij nooit meervan deze zekerheid af kunnen brengen.De ervaringen die je kunt hebben met een stervende, zijn mooi enindrukwekkend, ze zijn mooier en indrukwekkender dan de geboorte van een baby. Op het einde van het leven zie je namelijk vaak het proces opnieuw beginnen. Dit is het begin van eennieuwe geboorte en een geboorte op zich is al een deel van devoltooiing naar een volgend stoffelijk leven.Je zult uit dit relaas begrijpen, Betsie, dat het jou niet hoeft teverwonderen dat jouw zus met de kleur groen om je hoofd bedoelde dat zij jouw aura zag. En de betekenis van zoveel groen is in de eerste plaats, als je het vanuit gezondheidsstandpunt wiltzien, dat je voldoende vitamines binnenkrijgt, voldoende rauwkost eet. Dus kort gezegd: je ziet er gezond uit. In de tweede plaats betekent het dat je sterk verbonden bent met het groen deraarde en dat je voor hetzelfde geld deskundig zou kunnen wordenop het gebied van kruiden en voedingsadviezen kunt gaan geven.Dat groen om je hoofd betekent ook dat je groene vingers hebt,niet alleen dat planten beter onder je handen gedijen, maar jehebt ook iets te geven aan de mensen om je heen, namelijk degeestelijke vitamine C. Zij worden gezonder, omdat jij naar ze luistert en met ze praat. Dat heeft je zusje bedoelt. Wees dus in het vervolg geen hulk die pas groen wordt, als hij kwaad wordt, maar een hulkin die groene liefde te geven heeft: de liefde van de natuur oftewel natuurlijke liefde.

Koolmonoxide


Enkele jaren geleden zijn we allemaal (mijn man, zoon, dochtertje en ik) doodziek geweest. Wij waren misselijk, hadden zware hoofdpijn en waren duizelig. Mijn dochter deed niets dan overgeven. Mijn man en ik vielen tenslotte duizelig op het bed neer. Mijn hoofd deed zeer, mijn gezicht voelde zo opgeblazen aan dat het elk moment kon barsten. Ik begon om mijn vader te roepen: pa, kom mij maar halen, neem mij maar mee. Op dat moment werd mijn lichaam slap. Ik kon mij niet meer verroeren. Ik voelde me zo uit mijn lichaam glijden. Ik werd omhoog getrokken in het oneindig licht, zo mooi, steeds hoger ging ik. Het was een heerlijk gevoel, een gevoel van vrij te zijn als een vogel in de lucht. Opeens bleef ik ergens staan. Er stonden wezens om mij heen die allemaal in het wit waren. Ik zag alleen hun witte, lange gewaden die tot hun voeten reikten. Ik keek naar hun gezichten, maar die zag ik niet. Ik hoorde ze praten, maar ik herkende ze niet. Opeens stond er een vrouw voor mij. In haar handen hield zij twee koorden vast die ergens van beneden kwamen en zich uitstrekten tot ver boven mij. Plotseling had ik een schaar in mijn hand, een hele mooie blinkende schaar. Hij leek wel van zilver. De vrouw begon te praten met een zachte, warme stem. Ze zei: "Knip deze twee koorden maar door, dan is het goed. Toe maar." Ik wilde knippen. Het eerste koord knipte ik door. Het hing nu alleen nog maar aan een draadje vast. Opeens dacht ik aan mijn vader en vroeg hem: waarom ben jij hier nu niet, je zou me toch komen halen. Ik begreep niet waar hij was. Op dat moment ging er een schok door mij heen. Het was net stroom. Een stem in mij zei: Ria, knip niet verder, niet doen. De schaar viel uit mijn handen naar beneden, ver weg, in het niets. De wezens om mij heen verdwenen. Het werd lichter om mij heen. Toen viel ik naar beneden met een enorme vaart. Ik viel met een smak in bed neer, zo in mijn lichaam. Ik zat meteen rechtop en rilde als een rietje. Ik ben mijn bed uitgesprongen en keek op de klok. Ik zag dat dit alles maar een paar minuten geduurd had.De rest van de nacht heb ik bij mijn dochter doorgebracht. Zij was er hetergste aan toe. Door een lek in een geiser was er koolmonoxide vrijgekomen.Nu de vraag waar ik al jaren probeer een antwoord op te krijgen. Vanwie en wat waren die koorden? Wat was er gebeurd als ik ze had doorgeknipt? Moest ik misschien kiezen tussen mijn man en mijn kinderen? Mijn huwelijk met mijn tweede man was toen niet zo goed. Ik had drie kinderen, de laatste was van hem. Ik leefde toen onder grote spanning. Een maand later ben ik weggegaan met mijn kinderen.Mijn zoontje van een jaar had na die bewuste nacht bijna elke nachtnachtmerries. Hij wou niet meer slapen en het licht moest aan blijven.Hij heeft er wat afgegild. Nu is hij vier jaar, maar nog heeft hij nachtmerries. Wat mij opvalt, is dat hij ze vaak heeft als hij een dag bij zijn vader is geweest. Hoe kan ik hem hierbij helpen. (Ria S. uit R.)

Je belevenis is juist zo interessant, omdat er maar weinig mensenop het randje van de dood hebben gestaan. In dit geval vind ikjouw verhaal belangrijker dan mijn antwoord, omdat het hetzoveelste bewijs is dat er toch meer is dan dit leven alleen.Zoals je waarschijnlijk zelf al wel begrepen hebt, was de schaarhet symbool voor je eigen beslissing om wel of niet in leven teblijven door je aura wel of niet los te knippen van het stoffelijklichaam. Dit koord noemt men ook wel het zilveren koord. Dat isde lijn waarmee bij een uittreding de aura verbonden blijft methet lichaam of in jouw geval bij een coma.Het wonderlijke is dat je met twee koorden aan je lichaam verbonden was. Dit is een zeer zeldzaam voorkomend verschijnsel enik heb daar nog nooit eerder iets van gehoord. In de literatuurhierover en in de ervaringen die mensen mij verteld hebben, is eraltijd sprake van één koord. De verklaring die hiervoor mogelijkzou kunnen zijn is, dat het ene koord het stoffelijk lichaamsymboliseerde en het andere koord de geest, vooral omdat, toenje het eerste koord doorgeknipt had en het nog maar één dundraadje was, er een schok door je heen ging, waardoor je meteeneen reactie kreeg in de hersenen. Je schrijft het wel niet, maar ikvermoed dat je op dat moment een soort flits in je hoofd gevoeldhebt. Je werd je toen langzamerhand weer bewust van de situatieen de verantwoording die je voor je kinderen had.Je zult uit mijn antwoord wel begrijpen dat dit alles toch zijn nutheeft gehad. Door je ervaringen kun je het leven nu beter relativeren, want je weet nu - en slechts weinig mensen hadden deze ervaring - dat er meer is dan datgene waar onze menselijke geest zich van bewust is.Wat betreft de nachtmerries van je kind het volgende. Ik raad jeaan hierover met je ex-man te praten om na te gaan wat hiervande oorzaak is. Jullie hebben samen de verantwoording voor hetkind en hij moet zijn scrupules maar aan de kant zetten. Het kindheeft waarschijnlijk heimwee.

Sterven