Ouders - kinderen


Spiegelbeeld


Ik ben een moeder van twee zoons, een van 30 jaar en een van 25 jaar.De jongste is met 22 jaar op kamers gaan wonen.Na ongeveer een half jaar veranderde hij. Wat er precies gebeurd is,weten wij niet, maar hij verbrak alle contacten met zijn vrienden enwerd erg depressief. In een woede-aanval heeft hij veel in zijn kamerkapot geslagen, o.a. een grote spiegel. Hij is onbereikbaar gewordenvoor ons. Hij is nu gaan schilderen om daarin zijn gevoelens te uiten.Onlangs vertelde hij ons dat hij dacht paranormale gaven te hebben endat hij een uittreding had gehad. In de loop der jaren is hij met veelinteresse boeken van grote meesters zoals Krishnamurti, Gurdjieff,Zen-boeddhisme enz. gaan lezen. Hij is - zoals hij zegt - op zoek naarhoger bewustzijn.Ik maak me ongerust over hem, vind hem wereldvreemd. Hij blijftafstandelijk en is niet echt bereikbaar. Mijn vraag is hoe we het bestemet hem om kunnen gaan. Ik zou zo graag willen dat hij weer meerspontaniteit zou krijgen. Heeft hij werkelijk paranormale gaven en zoja, hoe zou hij daar dan mee om moeten gaan?Ik hoop dat je ons kunt helpen. (Mw. G.G. uit H.)

Jouw probleem met je zoon komt mij heel bekend voor. Er zijnveel mensen die precies zo'n soort ervaring hebben. Thuis zijn zevaak omringd geweest met zorg en behoedzaamheid. Zij hebbendus in het leven niet echt werkelijk de tijd en de ruimte gehad omin zichzelf te kijken. En dat gebeurde met uw zoon toen hij opkamers ging.Hij zag zich ineens buiten op straat lopen, zag de dingen met heelandere ogen, misschien wel overdreven negatief. Hij kwam mensen tegen die geestelijk in de knoop zaten. Hij werd erdoor overspoeld. Het was als een soort dik velours gordijn dat opeensover hem heen gegooid was en waar hij geen lichtpuntje meerdoorheen kon zien. Dat hij toen het contact met zijn vriendenverbrak, is logisch, omdat hij ze ineens heel oppervlakkig vond.Hun wereld was de zijne niet meer. Heel langzaam begon hij zijn eigen innerlijke "ik" te ontdekken en hij was het er helemaal niet mee eens. Hij voelde zich in een doolhof en vond zichzelf maar niets. Hij leverde geen grote prestaties, had geen geestelijke wijsheid en hij wilde zichzelf eigenlijk vernietigen. Dat hij dat niet echt wilde, bewijst het moment dat hij veel in zijn kamer kapot geslagen heeft. En het belangrijkste onderdeel daarvan was de spiegel, de spiegel van zijn eigen ik. Zoals je jezelf in de spiegel ziet, ziet niemand anders je, want de spiegel spiegelt ook iedere emotionele toestand waarin de mens zich bevindt. Dat ziet je buurman niet en dat zien je vrienden niet. Dat moment was eigenlijk heel belangrijk, een keerpunt in zijn leven, een weg terug. Deze weg gaat heel langzaam. In het leven maak je eigenlijk veel geboortes mee en met een geboorte van iets nieuws in je geest gebeurt er eigenlijk precies hetzelfde als met de geboorte van een nieuw leven. Eerst de zwangerschap, negen maanden onzichtbaar, dan de geboorte en de daarbij behorende pijn, en dan het kind zien opgroeien en wachten tot het praten kan, zinnen kan vormen, logica kan zien, harmonieus met jou kan leven. Dat kind in je zoon is nu nog een baby. Het zal niet gemakkelijk zijn, maar rond zijn 28e jaar zal het keerpunt moeten komen. Ik hoop dat hij er dan door zal rollen, maar dat zal hij toch zelf moeten doen. De levenskunstenaar in hem zal een hand moeten kunnen geven aan de kunstenaar in hem en zij zullen tegen elkaar moeten kunnen zeggen: zo vriend, zullen wij proberen om met elkaar in harmonie samen te werken, dan kunnen wij veel plezier van elkaar beleven en zullen er veel fantastische dingen uit kunnen komen. Als die samenwerking niet tot stand komt, mijn vriend, zijn wij allebei gedoemd om een wrak te worden.

Kattenleven


Ik heb een zoon die van klein kind af al gek is op katten. Mijn man en ik zijn meer op honden gesteld, dus hij heeft die liefde niet van ons. Nu is hij bijna achttien jaar, maar hij is nog gekker op katten dan vroeger, haast overdreven. Hij doet in alles een kat na en is soms de hele dag zo "abnormaal" dat ik het niet meer weet. Krijgt hij ruzie met zijn jongere broer, dan blaast hij als een kat of hij gromt of miauwt in zijnantwoorden. Hij verdoet zijn tijd aan het schrijven van kattenverhalen en hij doet ook alles om verdwenen katten op te sporen. Kortom, al zijn tijd gaat in deze kattenhobby zitten. Zijn studie lijdt er gelukkig niet onder. Thuis hebben we met opzet geen kat genomen, omdat hij allergisch is voor haren. Maar was hij dat niet, dan had ik absoluut geen kat willen hebben, want er zijn nogal veel nadelen aan verbonden. Nu is mijn vraag: hoe komt hij zo abnormaal met katten? Is hij soms in zijn vorige leven een kat geweest? Bestaat zoiets? Hoe moeten we reageren op zijn kattenhouding? Wij maken er ons altijd kwaad om en zo komt er ruzie in het gezin. Of is dit soms van tijdelijke aard, wat ik haast niet kan geloven. Hij is toch zeker wel een gewone, normale jongen? Ik hoop dat u mij antwoord kunt geven. (Mw. L. S. uit V.)

U zou natuurlijk kunnen geloven met een gereïncarneerde kater te doen te hebben. Dat zou voor parapsychologen een enorme sensatie zijn. Maar hij mist nogal wat om daaraan te voldoen. Hij gaat nog steeds niet op de kattenbak en eet nog steeds geen kattenbrokken, dus zo'n vaart loopt het nog niet. Bovendien wil ik het helemaal niet in die richting zoeken. Het is gewoon een beetje jullie schuld. Wat is er nu mooier voor een klein kind dat zich af en toe wat eenzaam voelt, zoals uw zoon zich vroeger soms voelde, om net als bij zijn vriendjes thuis zo'n lieve kat te hebben die je tegen je aan kunt drukken en waarmee je lief en leed kunt delen zonder dat ook maar één mens daar iets van hoeft te weten. Hij had die behoefte. Hij voelde zich vaak eenzaam en dat kan in een gezin best. Er is er altijd één bij die wat meer aandacht wil hebben dan hij krijgt en het dan zelf gaat zoeken. In het begin kan het nog wel met een pop of een beer, maar later moet het iets levends zijn, omdat hij ook leeft en wil leven. Deze lol gunden jullie hem niet, nog steeds niet. Dit werd een obsessie voor hem. De behoefte aan zo'n spinnend wezentje werd zo groot dat hij zichzelf maar tot kat bombardeerde. Dat is wat er gebeurde en daar is niets paranormaals aan. Het was alleen maar een eenzaam mens die wat warmte zocht. De huidige gedragingen die hij ten toon spreidt, zullen vanzelf wel verdwijnen als hij over een tijdje iemand anders kan vertroetelen. Dat dit verder geen geestelijke gevolgen voor hem zal hebben, kun je nu al zien, omdat zijn studie er totaal niet onder lijdt. Hij kan dus de zaken wel degelijk gescheiden houden, het irrationele en het rationele. Nee, dom is hij niet, alleen behoorlijk eenzaam. Zet u zelf eens over dat egoïsme heen om geen kat in huis te nemen maar een hond (die er trouwens ook nog steeds niet is) en neem een kat. Misschien dat dan de geestelijke kat van uw zoon verdwijnt in een nieuwe aanwinst. Zo bezorgt u u allemaal wat minder katers.

Zoon


Een vraag van een moeder van een zoon van 21 jaar die vroeger erg lief en rustig was, misschien wel door een te strenge opvoeding. Hij was laat in de puberteit, werd moeilijk, wilde niet meer naar school, spijbelde veel en ging naar een andere school waar hij zelf om vroeg. Maar daar moest hij wegens spijbelen ook weg. Na een tijdje ging hij de verpleging in waar hij vol lof over was, maar waar hij overspannen en zonder eindexamen uit is gekomen. Nu is hij werkloos en weer thuis. Hij is vreselijk depressief. Ik mag me nergens mee bemoeien. Hij heeft een ontzettend lief karakter. Je zou de laatste cent van hem kunnen krijgen. Maar als je vraagt: "Hoe zie je de toekomst" of een andere vraag over het leven, dan klapt hij dicht en kijkt je aan op een manier dat je je mond graag dicht wilt houden. Ik zou zo graag van u willen weten wat er van hem terecht moet komen. Ik ga er zelf aan kapot, omdat dag en nacht mijn gedachten bij hem zijn. (Mw. R. C. uit A. H.)

Ik kan mij de reactie van uw zoon best voorstellen. Zijn hele leven is er al veel te veel van hem geëist en verwacht en dat gebeurt nu nog steeds. Dit verlamt hem gewoon. Hij kan er niet tegen en dit komt omdat hij iemand is die nu wil leven en met mensen in harmonie wil omgaan. Hij ziet er de zin niet van in om veel te doen, om veel te leren als hij zichzelf doodongelukkig voelt en dat is heel begrijpelijk. Waarom zou je het dan doen en voor wie, voor wat. Als ik u was, zou ik daar maar eens met hem over praten en mij niet steeds bemoeien met zijn sollicitaties of andere stoffelijke zaken. Uw zoon is geestelijk een heel mooi mens. Meestal kun je wijsheid niet leren. Dat zit in je, dat krijg je mee. En die wijsheid heeft hij best wel, maar u luistert er niet naar. Dat is ook wel te begrijpen. U hebt het zelf vroeger financieel erg moeilijk gehad en weet vanaf klein meisje al niet beter dat, als je maar hard werkt en geld verdient, je dan gelukkig bent. Maar zo is het toevallig niet. Vroeger had men van het één tekort, daardoor kwam men aan het andere niet toe. Nu hebben wij echt niet meer te klagen en komen toch nog niet aan het andere, het geestelijke, toe. Deze dwangneurose om geld belangrijker te vinden dan geestelijke zaken hebben mensen van uw generatie vaak. Maar val er dan iemand die andere waarden voelt, niet mee lastig. Want die zou zich er wel eens mee overspoeld kunnen gaan voelen en het gevoel krijgen dat hij de hele dag met zijn kop onder de douche staat, waardoor de badkamer (en daar bedoel ik het leven zelf mee) ook steeds maar vaag blijft. Houd op met alleen maar daarover te praten. Praat met hem als mens en als vriend. Dan zult u zien dat uw zoon een veel wijzere jongen is dan u nu vermoedt. Door zo'n actie draait u tegelijkertijd de kraan van de douche dicht en zal voor hem het leven een stuk duidelijker kunnen worden, zodat zijn activiteit niet meer verlamd wordt door overdreven negatieve aandacht.

Maickel


Mijn zoontje Maickel, hij is negen jaar oud, heeft al heel wat meegemaakt. Toen m.o.b.-testen niets uitwezen, doktoren en psychiaters niets konden vinden, ben ik ten einde raad met hem naar een helderziende gegaan. Deze vertelde mij dat het kind kerngezond was en gaven bezat die na zijn schooltijd meer naar voren zouden komen. Hij kreeg van deze helderziende een steen die hij altijd bij zich moest dragen, omdat hij het boze zou wegnemen. De laatste dagen komt Maickel 's morgens al om vijf uur naar mij toe, omdat er zoveel gezichten in zijn kamer zijn, zegt hij. Kunt u mij advies geven hoe ik hem kan helpen? Hij is zo bang dat hij niet meer naar bed durft. Ik hoop dat u mij kunt helpen. (Mw. E. J. uit B.)

Ik kan het uit uw brief niet halen, maar alles bij Maickel wijst erop dat hij een tegenkracht mist. De hiërarchie in het gezin klopt niet.Het lijkt wel of hij geen vader heeft, een vader die hem beschermt met een voor het kind lichamelijke kracht zodat hij 's nachts veilig kan slapen en zich niet bedreigd voelt, want vader is er. Hij mist een vader die met hem stoeit zodat hij zijn agressie af kan reageren op degene van wie hij houdt. Dit kind heeft van jongs af aan duidelijk geen regelmaat gekend, regelmaat van liefde, spelen, praten, lachen en kietelen. Er is altijd al iemand veel te bezorgd geweest dat hem iets zou kunnen overkomen, u waarschijnlijk. En wat wil je als je zelf zo onzeker bent. Dan kun je van een kind niet verwachten dat hij reageert met het gevoel van veiligheid, terwijl uzelf onveiligheid uitstraalt, want u twijfelt meer steeds. Dit kind, uw zoon, is een zeer intelligent mannetje dat eigenlijk veel meer kan dan er tot nu toe van hem verwacht is. Daardoor reageert hij ook agressief. U zult zien dat met een paar andere activiteiten dan tot nu toe aan zijn leven een totaal andere draai gegeven kan worden. Ik raad u aan, en dat klinkt misschien heel gek, om hem drumles te laten geven en hem op judo of karate te doen zodat hij zich ook geestelijk sterk genoeg gaat voelen om zich met woorden te kunnen verdedigen. Want het één lokt het andere uit. Gooi dan ook uw eigen twijfels aan de kant door zelf wat actiever te worden buiten uw kind om, want u bent veel te veel op hem gericht. Daardoor heeft hij af en toe het gevoel er onder verpletterd te worden. Loop niet overal heen voor hulp. Daarmee toont u hem dat u het niet alleen met hem aan kunt. U versterkt daarmee alleen maar zijn eigen angst en twijfel. Verder geloof ik niet in die steen die het zogenaamde boze bij het kind weghaalt. Die steen kunnen beter de volwassenen omhangen die het bij Maickel veroorzaakt hebben.

Helderziende gaven


Heeft mijn zoon soms helderziende gaven? Dat is de vraag die mij regelmatig bezighoudt. Hij is nu 26 jaar en is van een eeneiïge tweeling. Bij de geboorte bleek zijn broertje al enkele dagen geleden overleden te zijn. Toen hij ongeveer anderhalf jaar oud was, zijn mijn man en ik met hem naar de begraafplaats gegaan waar zijn broertje lag. Hij liep tussen onsin en was er nog nooit eerder geweest. Na een meter of tien rukte hij zich los en zette het op een hollen tot hij plotseling bleef staan. Mijn man en ik waren verbaasd toen wij zagen dat hij voor het graf van zijn broertje stond. Hij zwaaide met zijn handje en riep: "Dag kindje." Zo gebeurden er meer vreemde dingen. Toen ik eens zat te handwerken en hij voor de haard zat te spelen, zei hij opeens "Mama, er staat een meneer naast je tegen je te praten, maar jij zegt niets terug." Toch was er volgens mij verder niemand in de kamer. Ook was hij eens aan het spelen op de overloop toen hij huilend naar mij toe kwam en zei: "Mama, dat kindje wil niet met mij spelen." Er was echter niemand. Nu hij wat ouder is, voorziet hij regelmatig vliegrampen en treinongelukken die ook uitkomen. Hij zegt nog meer te zien, maar daar zwijgt hij over. Wilt u ons uitleggen wat dat kan zijn? Heeft hij soms bijzondere gaven? (Mw. L. A. uit N.)

Dat je zoon paranormale ervaringen heeft, lijkt mij nogal duidelijk. Met het antwoord dat ik u nu ga geven, wil ik niet zozeer ingaan op de paranormale gaven van uw zoon, maar op iets waar u helemaal niet over schrijft en dat stoort mij. Het maakt me eigenlijk een beetje verdrietig. Waar bent u meer in geïnteresseerd? In zijn paranormale gaven of in uw zoon als mens? Want als mens heeft hij het verschrikkelijk moeilijk en daar schrijft u niet over. Met de huidige moeilijkheden die hij als mens heeft, zou u hem moeten helpen. Ik denk echter dat dat erg moeilijk is, want zoals ik het voel, zijn jullie wel een stukje uit elkaar gegroeid. Hij vertelt jullie niet zoveel meer, maar jullie vragen er ook niet naar. Het is niet mijn bedoeling om u op fouten te wijzen, maar wel op een stukje realiteit. Zijn gaven zijn op dit moment onderhevig aan de identiteitscrisis die hij heeft. Vraag hem of hij iemand heeft waar hij mee kan praten en die hem ook begrijpt. Het is namelijk uitermate belangrijk voor hem om een vertrouwenspersoon te hebben. Ik denk dat, als u hem op die manier gaat benaderen, u hem veel meer helpt dan om mij uitleg te vragen over zijn paranormale gaven. Zijn identiteitscrisis is nu namelijk veel te groot om daar wat mee te kunnen doen. Ik hoop en verwacht wel dat hij erheelhuids door zal komen, maar dat zal voor hem nog een langeen zware weg zijn. Wees hem daarbij een steun en niet eenvraagteken.

Zoontje


Ik heb een zoon van zes jaar die sinds korte tijd verschrikkelijk bang is.Als hij in bed ligt, vraagt hij of hij nog niet dood gaat, of de nacht noglang duurt, wanneer het weer morgen is. Hij durft zelfs haast niet meerte gaan slapen, niet meer alleen naar boven te gaan of alleen in de kamerte blijven. We weten na lang praten en vragen dat hij in bed bang isomdat, zoals hij zegt, opa in bed lag toen deze dood ging (drie jaargeleden). Dit hebben wij toen zo goed mogelijk proberen uit te leggen.Nu slaapt hij gelukkig weer. Maar hij blijft bang.Een ander probleem is dat hij overdag en 's nachts nog in zijn broekplast. Hier hebben we al het mogelijke aan gedaan, maar niets helpt.Verder is hij bij verschillende doktoren onder behandeling: orthopedistvoor zijn benen en tweemaal per week therapie, oogarts en kinderartsvoor een gaatje in zijn hart. Deze laatste heeft hem naar een psycholooggestuurd voor het broekplassen. Verder is hij nu bij een magnetiseur,maar die zegt dat hij hem niet van zijn angst af kan helpen, misschien welvan zijn broekplassen.Ik ben ten einde raad en word zelf ontzettend zenuwachtig, waardoor ikhem misschien wel te gauw of verkeerd straf. Weet u misschien hoe ikhet moet doen? (Mw. B. uit B.)

Het is logisch dat uw zoontje angstig is. Hoe kan het ook anders.Na zijn derde levensjaar is hij zich weer bewust geworden van alledingen om hem heen en de eerste zeer bewuste gebeurtenis wasde dood van zijn opa.Daarna hebben juist de negatieve gebeurtenissen in zijn leven demeeste tijd ingenomen: nu eens hier heen, dan weer daar heenvoor een ziekte. Steeds was iedereen om hem heen bezig met alzijn lichamelijke problemen. Zijn geestelijke problemen, daardacht men niet aan. In plaats van hem mooie kleuren te geven, gafmen hem grijs en zwart. Vind je het dan gek dat het kind bang is.Dat zou ik ook worden.Ik hoop dat de kinderpsycholoog u ongeveer hetzelfde advies zalgeven als ik doe. Praat nog zo min mogelijk met hem over zijnlichamelijke gebreken en straf hem daar nooit voor. Geef hemweer terug wat een kind nodig heeft: een vrolijke moeder, en eenvader die af en toe een beetje met hem stoeit. Dat mist hij nuallemaal.Hij mist de kleuren in het leven, de zon, het licht dat van demensen uit zijn omgeving naar hem toe moet stralen, zodat hij diewarmte en genegenheid weer voelt die hij zo hard nodig heeft. Hijis geen lichaam met alleen maar gebreken. Hij is een geest meteen zeer krachtige persoonlijkheid die tot hele mooie kunstzinnige prestaties kan komen.Geef hem die kans door zo min mogelijk (overleg dat met uw arts)nog met hem te lopen leuren naar allerlei artsen en instanties. Gaalleen met hem naar het hoogstnodige en doe dat dan alsof heteen feest is om erheen te gaan, dus zonder die begrafenisstemming die er tot nu toe was. Laat hem veel tekenen met zoveelmogelijk kleuren.

Zwart gat


Ik zit met het probleem dat ik geen liefde en begrip voor mijn dochtervan elf jaar en wel in overvloed voor mijn zoon van vijfenhalf jaar op kanbrengen.Dit is begonnen toen mijn dochter een maand of vijf oud was en ze hetweken, nee, maanden presteerde om enorm veel te huilen. Mijn huisartszei dat het wel over zou gaan. Dat deed het tenslotte ook wel, maar nieteerder dan nadat we allebei kalmerende middelen hadden gekregen enwe naar een andere woning waren gegaan. Vanaf die tijd irriteert ze meiedere keer als ik haar maar zie.Ik heb het hier al die jaren erg moeilijk mee gehad en ik heb het er nogsteeds moeilijk mee. Iedere avond neem ik me voor haar de andere daganders te benaderen, maar het lukt me gewoon niet. Ik weet dat ze liefdeen begrip nodig heeft en toch ben ik niet in staat haar die te geven. Ikbeef zelfs als ze 's morgens uit bed of 's middags uit school komt. Kun jijme helpen? (Mw. S. uit A.)

Eigenlijk is de weerstand tegen uw dochter al begonnen in deperiode dat u zwanger van haar was. U had namelijk nog helemaal niet zwanger willen worden. U had het gevoel dat er een stukvan uw jeugd verloren ging. U was eigenlijk nog teveel meisje om de verantwoordelijkheid van zo'n stap te kunnen overzien. Onbewust was er al weerstand tegen wat voor kind dan ook. Het had er niets mee te maken of het een dochter of een zoon zou worden.Het kind had het gevoel ongewenst te zijn al bij zich toen hetgeboren werd. Uit protest daartegen en tegelijkertijd om aandacht en liefde vragend, ging het daardoor veel huilen. Dit had bij u een averechtse uitwerking, want dit versterkte alleen maar uwoverspannen toestand.Het is dus niet zozeer dat u een hekel hebt aan uw dochter, maarmeer aan het probleem dat bij uzelf hoort, namelijk overspannenzijn en daardoor helemaal geen irritatie aankunnen. Wie het danook geweest zou zijn, onbewust had u toch de persoon van wie udacht er het meest verantwoordelijk voor te zijn, de schuld gegeven, in dit geval uw dochter dus. Dit gevoel is tot op heden blijven hangen, vooral gericht tegen de steen des onheils voor u, uwdochter.U begrijpt wel uit mijn antwoord dat jullie er allebei eigenlijkniets aan kunnen doen. Daar bedoel ik mee dat jullie geen vanbeiden schuld hebben. Het wordt wel tijd om inzicht te krijgen indie periode om verdere frustraties te voorkomen. Sinds die tijdbent u namelijk nooit weer helemaal goed op de been gekomen,vaak overspannen. En dat tast niet alleen uw eigen leven aan,maar langzamerhand ook dat van uw familieleden. Wat er toengebeurd is, noemt men nu een postnatale depressie.Ik raad u aan zo snel mogelijk naar een erkend hypnotherapeut tegaan.

Het knoopje


In 1980 stierf mijn vader geheel onverwachts. Een week later trapte eenpaard tegen mijn knieschijf, waardoor deze brak. Ik kwam in hetziekenhuis terecht, werd geopereerd en na zes weken begon ik mettherapie. Dit is één grote lijdensweg geweest, waarna ik dan ook instortte. Ik kreeg kalmeringsmiddelen, want ik kon niet meer slapen. Eenpaar maanden later ben ik er zelf mee gestopt.Vanaf dat moment begonnen er vreemde dingen met me te gebeuren. Ikstond op een middag te strijken en op een gegeven moment was het netof er iemand bovenop mijn hoofd tikte, niet via aanraking, maar als eenvoelbare kracht. Ik keek automatisch omhoog, maar heb er verder geenaandacht meer aan besteed.Weer een paar dagen later stond ik 's avonds met mijn man in de kameren op dat moment voelde ik dat ik buiten mijn eigen lichaam trad enneerkeek op mijzelf.In die dagen heb ik ook geprobeerd te mediteren. Het was net of ik daarniet meer van los kon komen. Ik hield dat zweverige gevoel nog een paardagen. Ook trilde mijn lichaam soms heel vreemd en soms had ik hetidee dat ik contact met mijn vader had.Nog een vreemd verschijnsel in die dagen was dat ik op een morgen hetgevoel kreeg dat ik op de een of andere manier een bevalling mee moestmaken, terwijl ik niet zwanger was. Andere mensen zagen dat het nietgoed met me ging, want ik werd ontzettend angstig van deze toestanden.Ze lieten de dokter komen die me na hevig tegenstribbelen inspoot omme te kalmeren.Toen gebeurden er nog veel meer vreemde dingen. Ik kreeg hallucinaties, werd helderruikend en kon zien wat andere mensen dachten. Hetbeangstigde me heel erg. Ook legde ik op een gegeven moment mijnhand op mijn buik en zei tegen mijn man of zussen dat er ergens eenknoop was die er niet hoorde en er niet mocht zijn. Ik kreeg steeds heelsterk het idee dat er nog een kind moest komen dat nu niet geboren konworden. Ik zag werkelijk in flitsende beelden een wiegje en een commode, de dokter die assisteerde met een zus van mij. Ook hoorde ik een baby huilen.Heel langzaam ben ik toch weer hersteld. Is dit nu enkel een kwestie vanoverspannen zijn geweest of zijn het toch buitenzintuiglijke waarnemingen geweest? (Mw. M. de B uit Z.)

> Ja, ik heb het pas geleden nog weer meegemaakt. Een goedevriend belde mij op en zei dat hij overspannen was. Hij moest hetvan de dokter voorlopig rustig aan doen en thuis blijven. Maaraangezien deze vriend nogal veel hobby's heeft, kon je dat rustigaandoen wel vergeten. Ik heb het hem ook nog geadviseerd. Maarik hoefde niet helderziend te zijn om bij voorbaat al zeker teweten dat hij het toch niet zou doen. Nog geen twee weken latergebeurde het. Een vriendschappelijke voetbalwedstrijd, een verkeerde beweging (want als je overspannen bent, heb je ook niet voldoende controle over je eigen lichaam) en pats: been op drie plaatsen gebroken en daar lag hij in het ziekenhuis. Hij moet hetnu wel rustig aan doen. Het lijkt wel of het allemaal voor jegeregeld wordt.Bij u kwam het paard eraan te pas. Maar echt geestelijke rust namu toen nog steeds niet. U gaf zich niet aan de ziekte over, maarvocht ertegen. Ja, en dan wordt het alsmaar erger. Het is net eenbolletje wol dat je uit de knoop probeert te halen. Zonder overlegkrijgt het alsmaar meer knopen en op het laatst is het alleen nogmaar leuk voor de kat om ermee te spelen. Er sokken van breienis onmogelijk geworden.Maar bij u gebeurde er nog iets extra's. Na vijf kinderen tehebben gekregen, krijgt u er een zesde bij, maar niet een stoffelijk kind, maar een geestelijk kind, een nieuw geestelijk bewustzijn in uzelf. Nu is dit nog een kind in u dat moet groeien, maar alsnel volwassen zal worden. Een geestelijk kind kan in een paarjaar al volwassen zijn en kan dan de taak gaan vervullen waarvoorhet geboren is.Het betekent dat een deel van uw geest zich er plotseling vanbewust is geworden dat er meer te doen is dan alleen maarkinderen opvoeden met voedsel, kleding enz. Je moet ze later ookaltijd nog geestelijk kunnen begeleiden, ze kunnen helpen metalle ups en downs. En dat zult u tegen die tijd ook kunnen, wantdaarvoor hebt u die hele periode mee moeten maken.Er zat dus geestelijk geen knoop in uw buik. Dat was alleen maarde stoffelijke inductor naar de geboorte van die nieuwe wijzemoeder die u voor uw kinderen zult zijn en voor vele anderen eenvriend en helpster.Dus als u zoiets meemaakt in uw leven, laat het dan rustig groeientot je de bloem kunt zien. Dan weet je pas of hij mooi of lelijk is.Maar meestal is hij mooi als je hem maar tijd, licht en liefde geeft.

Relaties